ادبیات دوره اول متوسطه(ارسطو-اهواز)
مطالب کمکی درآموزش کتاب های فارسی هفتم وهشتم ونهم 
نويسندگان
لینک دوستان
پيوندهای روزانه

 الف  الف  الف   الف   الف   الف    الف 

   الا یا ایها الساقی ادرکاسا و ناولها 

 

                                    که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل ها

 

         اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل مار         

 

                                  به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

 

        اگر روزی مقدر شد که با اشکت وضو سازم

 

                                 خدا داند که با چشمت هزاران قبله میسازم

 

        آن که دائم هوس سوختن ما میکرد

 

                                             کاش می آمد و از دور تماشا می کرد

 

         ای که با سلسله زلف دراز آمده ای

 

                                             خبرت باد که دیوانه نواز آمده ای

 

         ان تلخ وش که صوفی ام الخبائثش خواند

 

                                               اشهی لنا و اهلی من قبلت العذارا

ب  ب  ب  ب  ب  ب  ب  ب  ب  ب  ب   ب  ب  ب  ب

  بادوست عشق زیباست، با یار بیقراری
                        از دوست درد ماند، از یار یادگاری

    با قلب لبریز از غمم امشب صدایت میکنم
                         با اشتیاق دیدنت دل را فدایت می کنم

    بین رویای شبانه جستجویت می کنم
                       نرگس عشق منی هر لحظه بویت می کنم

    بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
                         سالها هجری و شمسی همه بی خورشیدند

    ببوسم خاك پاك جمكران را

                                  تجلی خانه ی پیغمبران را

پ   پ   پ  پ   پ   پ   پ  پ   پ  پ

پروانه به شمع بوسه زد و بال و پرش سوخت
                          بیچاره از این عشق فقط سوختن آموخت
     پروانه امشب پر مزن اندر حریم یار من
                         شاید صدای پرپرت از خواب بیدارش کند
     پادشاهی که به تاریکی شب
                                     می برد شام یتیمان عرب
     پیاده ندیدی که جنگ آورد
                                    سر سرکشان زیر سنگ آورد
     پرید از رخ کفر در هند رنگ
                                      تپیدند بت خانه ها در فرنگ

 

 ت ت ت ت ت ت ت ت ت ت ت ت ت ت ت ت ت ت ت  ت ت ت ت ت ت ت

 

تو کز محنت دیگران بی غمی
                                 نشاید که نامت دهند آدمی
    تو را تا حد ومرز بت پرستی دوست دارم 
                       تو را اندازه ی شب های مستی دوست دارم
     توی شهری که تو نیستی همه جا رو غم گرفته
                          هر کجا رفتی صدام کن عزیزم دلم گرفته
     تو با من باش و بگذارعالمی از من جدا گردد
                      چو یکدم با تو بنشینم دل از هر غم رها گردد
     تو پشیمون شدی و من دیگه صندوقچه ی دردم
                        سخته اما باورش کن من دیگه بر نمی گردم
     تو را پرواز بس زود است و دشوار
                                    ز نو کاران که خواهد کار بسیار
     تا زبند زلف او قصد رهایی می کنم 
                        می دهد بر زلف مشکین پیچ و تاب دیگری

    تو نیکی می کن و در دجله انداز

                             که ایزد در بیابانت دهد باز

ث  ث ث  ث  ث   ث   ث   ث   ث   ث  ث   ث   ث  ث

 

ثنا و حمد بی پایان خدا را
                    که صنعش در وجود آورد ما را

 

ج ج ج  ج  ج  ج  ج  ج  ج  ج  ج  ج  ج

 

  جاده ی حیرت بسی پر پیچ بود
                                  لطف ساقی بود و باقی هیچ بود
     جوونا آقا بشین زنده کنین رسم جوون مردی و امشب
              یتیما منتظرن زنده کنین شیوه ی شب گردی و امشب
     جمله ی ادیان ز یک دین بیش نیست
                                  جز علوییت رهی در پیش نیست
     جمله که بینی همه دارد عوض
                                      وزعوضش گشته میسر غرض
      جان پریشان و دل سوخته
                          آتش عشقی که بر افروخته

             جان بی جمال جانان میل جهان ندارد

                          هركس كه این ندارد حقا كه آن ندارد

چ  چ   چ   چ  چ  چ  چ   چ   چ   چ  چ   چ   چ   چ   چ

  چه زنم چو نای هر دم زنوای شوق او دم 
                         که لسان غیب خوش تر بنوازد این نوا را
     چو نازش به اسب گران مایه دید
                             کمان را به زه کرد و اندر کشید

ح ح  ح  ح   ح   ح   ح   ح  ح   ح  ح   ح


      حضرت صادق اگر ساقی نبود
                                یک نشان از شیعگی باقی نبود
      حبیب خدای جهان آفرین
                               نظر کرد بر روی مردان دین 

        حافظ به خود نپوشید این خرقه ی می آلود

                               ای شیخ پاكدامن معذوردار ما را

حافظا می خور و رندی كن و خوش باش ولی

دام تزویر مكن چون دگران قرآن را

 

خ  خ  خ   خ   خ  خ   خ   خ  خ  خ  خ  خ  خ   خ   خ  خ    خ

 

خواهم که سری باشم تو تاج سرم باشی
                            تا خاک رهی باشم تو رهگذرم باشی
    خیزید و خز آرید که هنگام خزان است
                           باد خنک از جانب خوارزم وزان است
    خدایا طاقت هجرش ندارم ، تو میدانی که او را دوست دارم
    شده در زندگی لیلای عشقم و من مجنون عشقش در دیارم
     خسته در حبس زمینم ماه من یادم کن
                                 به نگاهی به پیامی سخنی شادم کن

د  د د د د د  د د د  د د  د  د د د د د د د د د د د د د د د د د د د د د د د ددد

 

دل تمنا می کند تا من بسازم خانه ای
                              عاشقان کی خانه دارند دل مگر دیوانه ای؟
    دلا دیشب چه می کردی تو در کوی حبیب من
                         الهی خون شوی ای دل تو هم گشتی رقیب من؟
    دیوانه دلی خفته در این خلوت خاموش
                      او زاده ی غم بود زغم های جهان گشت فراموش
     دارم برات شعر می خونم شاید به یادم بمونی
                         فقط یه چیز ازت می خوام همیشه عاشق بمونی
     دامن شادی چو غم آسان نمی آید به دست 
                              پسته را خون می شود دل تا لبی خندان کند
    دل که رنجید از کسی خرسند کردن مشکل است 
                            شیشه ی بشکسته را پیوند کردن مشکل است
    دل می رود ز دستم صاحب دلان خدا را 
                                     دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

 

[ ] [ ] [ مدیر ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

بانظرات خودمارادربهترشدن وبلاگ یاری نمایید. باارسال نمونه سؤال ومطالب ارزنده وکمکی در تدریس ازطریق نظردادن وایمیل ما را یاری نمایید. masoodarastoozadeh@gmail.com
موضوعات وب
صفحات اختصاصی
RSS Feed

اختصاصی --------------- آب وهوا